www.mariakyprianou.com

Η προσωπική ιστοσελίδα της ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Κυπριανού


κριτική του έργου

Η Μαρία Κυπριανού εμφανίστηκε στον χώρο των Εικαστικών τεχνών, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, έχοντας τελειώσει τις σπουδές της στη ζωγραφική και στη γλυπτική. Τα πρώτα δημιουργικά της εναύσματα, τα άντλησε από τη φύση και την πολιτισμική παράδοση, χρησιμοποιώντας διαλεκτικά ορισμένα στοιχεία της ή μοτίβα, τα οποία αναμόρφωσε με βάση μια προσωπική δική της αισθητική αντίληψη. Ο προβληματισμός της επικεντρώθηκε γύρω από την αναγωγή και διαπραγμάτευση αρχετύπων που σχετίζονται με την γέννηση, τον έρωτα, την μεταμόρφωση, την συνένωση των αντιθέσεων, και το ρυθμικό στοιχείο που είναι ζωογόνο και καθοριστικό στα έργα της.

Από τα πρώτα γλυπτά της που διακρίθηκαν, σε κεραμικό υλικό, ήταν τα γιγαντικά της σέπαλα σε μεγάλους ύπερους, τα οποία παράπεμπαν στην βλάστηση και στην αναγέννηση της ζωής που εμφανίζεται μέσα από τους σπόρους.

Η συγκεκριμένη εκείνη «εγκατάσταση» (Installation) που μετέδιδε την αίσθηση μιας αέναης κίνησης, και μιας συνομιλίας του κενού με το συμπαγές, της επιθετικότητάς με την ύφεση, του εσωτερικού κοίλου της μορφής με το εξωτερικό κυρτό της κέλυφος, διεμήνυε παραλλήλως για την διαλεκτική δύναμη της παρουσίας με την απουσία, της πραγματικότητας με την μνήμη, της εντύπωσης με την μεταίσθηση που αφήνουν πίσω τους τα γεγονότα.

Στον τομέα της ζωγραφικής η εικαστική χειρονομία της Μαρίας Κυπριανού αποτυπωνόμενη στο χαρτί, δημιουργούσε σύνολα στα οποία ο χώρος νοηματοδοτούσε τις ρευστές μορφοποιήσεις του πεδίου από τις εντάσεις και τις υφέσεις του φωτός και των σκιάσεων, στις εξπρεσιονιστικές της κατά τα άλλα μελανοχραφίες της, που ανάλογα με τα μεγέθη που αποκτούσαν άλλαζαν χροιά, υφή και χαρακτήρα, καθώς μετασχηματίζονταν σε αυτονομημένες και αφαιρετικές γραφές ενός φαντασιακού «τοπίου» δρομολογίων και περιπετειών αυτής καθεαυτής της χειρονομίας.

Στα επόμενα projects της Μαρίας Κυπριανού ο μύθος μετασχηματίστηκε σε ενέργεια (όπως π.χ. η γονιμοποιός βροχή της ερωτικής συνεύρεσης του Δία με την Λήδα στο έργο της που συμμετείχε και διακρίθηκε στην 5η Διεθνή Biennale της Sharjah).

Η διαδικασία της γραφής και η μορφοποιητική ενέργεια στο πεδίο, επανεμφανίστηκαν κατόπιν σε μία σειρά από αφαιρετικές και αρχέγονα αποτυπωμένες φιγούρες ζώων, που το σχήμα, οι συνδυασμοί και οι επιμερισμοί των τμημάτων που τα αποτελούν, δημιουργούν μια περισσότερο μινιμαλιστική γλώσσα, αναπτυσσόμενη στον φυσικό χώρο με διάφορες εκδοχές, οι οποίες τον επαναπροσδιορίζουν.

Η Μαρία Κυπριανού συνεχώς πειραματίζεται με νέους τρόπους και υλικά, εκφράζοντας τους προ-λογικούς συνειρμούς μιας συνείδησης που διαρκώς διερωτάται γύρω από τη φύση του χώρου και του χρόνου που συνεχώς μεταμορφώνει την οργανική σε ανόργανη ύλη και αντιστρόφως. Αίσθησης και μεταίσθησης, αλληγορίας και αινίγματα της καθημερινότητας διεκδικούν την παρουσία τους, ανατρέποντας τις συμβάσεις και επιζητώντας την διαμόρφωση ενός νέου λεξιλογίου που ορίζει τον καινούριο κόσμο ως μια σειρά απασφαλίσεων του οικείου και γνωστού ενώ ταυτοχρόνως αναθεωρούνται όλες οι συμβάσεις.

Αθηνά Σχινά

Κριτικός και Ιστορικός Τέχνης


 
«… Πρόκειται για μία σειρά μεταμορφώσεων και αναπροσδιορισμών που υφίσταται το άτομο στην προσπάθειά του να χαράξει το καινούργιο του παρόν ανάμεσα σε διαρκείς διαδρομές ανάμεσα στο χθες και στο κάθε αύριο που ξημερώνει…»  (Για την έκθεση "Reformations", ζωγραφική, φωτοφόρες εγκαταστάσεις, 2005-2006).

Αθηνά Σχινά

Κριτικός και Ιστορικός Τέχνης


Η Μαρία Κυπριανού με το έργο της, δείχνει μία γαιώδη, κοινή αντιμετώπιση της τέχνης της και συγχρόνως υπερβατική. Μας διεγείρει πνευματικά και ψυχολογικά, ώστε ο θεατής να εμπνέεται και η φαντασία του να καλλιεργείται και όχι να μπλοκάρει, όχι να σταματά στο δεδομένο έργο. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το επιτύχει ένας καλλιτέχνης και η Μαρία το πέτυχε.

Ακόμα κατορθώνει να υπερσκελίζει το δεδομένο ερέθισμά της, με ένα απλό, λιτό και άμεσο τρόπο. Φαίνεται ότι το έχει στο DNA της, αυτό τον οίστρο της δημιουργίας. Και με το σκεπτικό ότι πνεύμα και ύλη δεν αποτελούν παρά δύο διαφορετικές εκφάνσεις μιας και της αυτής αλήθειας, που είναι η υπέρτατη ενέργεια, η ενέργεια που διέπει την κοσμογονία, πιστεύω τελείως ειλικρινά και δεν το λέω για να την κολακέψω, ότι κάτι απ΄ αυτή την ενέργεια έχουν οπωσδήποτε αιχμαλωτίσει και αναμεταδώσει τα γλυπτά της Μαρίας.

Δρ. Ντόρα Ηλιοπούλου–Ρογκάν

Ιστορικός Τέχνης, Τεχνοκριτικός


(κριτικό σημείωμα για το έργο «Γέννηση»)

Μεγάλος αριθμός τεράστιων αυγών, σε ποικίλες διαστάσεις και αποχρώσεις από το άσπρο και τις ώχρες, μέχρι το καφετί και το μαύρο, από τσιμέντο με την τεχνική του μωσαϊκού που παραπέμπουν σε γρανίτη, κατακλύζουν το χώρο.

Το  αυγό, αρχετυπικό σύμβολο της ζωής, γέννησης και αναγέννησης, παρουσιάζεται σε μια λυτή μινιμαλιστική όσο και παραστατική πρόταση. Η τελειότητα της φόρμας, η ομορφιά του ασήμαντου και του στοιχειώδους, που απαντάται στη φύση, χρίζεται σε πρότυπο εικόνας. Οι συνειρμικές δυνατότητες του αντικειμένου, βρίσκουν στη μορφή του αυγού μια εικόνα πολλαπλών ερμηνειών. Ένα αυγό μπορεί να είναι μια πρόταση της σχέσης τέχνης και ζωής. 

Δρ. Λίνα Τσίκουτα

Επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης της Αθήνας, Ιστορικός Τέχνης


 

βιογραφικό

κριτικές

γλυπτική

ζωγραφική

επικοινωνία

Ακαδημία Αθηνών

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

copyright © 1988-2014: Maria Kyprianou